Jaka jest relacja decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia do decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu?

Do najbardziej ważkich zmian legislacyjnych będących następstwem wejścia w życie noweli z dnia 18 maja 2005 r. do ustawy - Prawo ochrony środowiska jest wyłączenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z katalogu decyzji, z którymi był dotychczas powiązany obowiązek przeprowadzania postępowania OOS, co znalazło wyraz w uchyleniu pkt 1 w art. 46 ust. 4 Prawa ochrony środowiska. Konsekwencją takiej decyzji ustawodawcy jest zmiana wymagań dotyczących wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - zgodnie ze zmienionym art. 52 w ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wniosek o wydanie tej decyzji ma zawierać jedynie: "określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko". Jednocześnie jednak decyzja ta nadal określać ma, zgodnie z art. 54, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Wypełnienie tego wymagania jest jednak obecnie dla organu znacząco trudniejsze, skoro decyzji tej nie uzgadnia się z organami ochrony środowiska lub organami Inspekcji Sanitarnej, a zarazem zachodzi obawa sprzeczności z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Jak można w rezultacie przypuszczać - w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach problem powyższy załatwiany będzie albo przez odesłanie do wymogu uzyskania takiej decyzji albo adaptację zapisów studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy lub opracowań ekofizjograficznych lub innych aktów prawa miejscowego, które będą brane pod uwagę także przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie wydaje się by działania takie, w świetle wyłączenia dotychczasowego elementu postępowania dowodowego do odrębnego postępowania, były wadliwe. Ponieważ decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach również przesądza kwestie lokalizacyjne i charakterem prawnym zbliżona jest do decyzji lokalizacyjnej, uzasadnia to przyznanie wójtom, burmistrzom lub prezydentom miast generalnej kompetencji do wydawania tych decyzji, co stało się udziałem nowelizacji.

Wymóg uzyskania odrębnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed złożeniem wniosku o wydanie pierwszej w kolejności, w procesie przygotowywania inwestycji, decyzji spośród wymienionych w art.46 ust.4 Prawa ochrony środowiska, wyeliminował możliwość kilkukrotnego postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i związaną z tym zasadę, że postępowanie OOS stanowiło część postępowania administracyjnego o wydanie decyzji z katalogu z ww. art. 46 ust. 4. Stan taki rodzi jednak pytanie, która z decyzji: o środowiskowych uwarunkowaniach czy o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu winna zostać wydana wcześniej? Uciekając się do argumentu "prawo nie stanowi" rzec by można, że kolejność ta jest obojętna, bo obie decyzje muszą zostać uzyskane dopiero dla potrzeb pozwolenia na budowę czy pozwolenia wodnoprawnego. Jeżeli jednak zdefiniowanie przedsięwzięcia w konkretnych okolicznościach faktycznych i przesądzenie jego lokalizacji, która musi być określona by podlegać ocenie oddziaływania na środowisko, następuje w decyzji lokalizacyjnej, ubieganie się o tę decyzje jako pierwszą znajduje szersze uzasadnienie. tym bardzie że brak zgody na przedsięwzięcie na etapie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odnosić się może jedynie do wariantu przedsięwzięcia, a nie możliwości jego prowadzenia w określonych uwarunkowaniach przestrzennych i wedle określonej koncepcji.