Nowa decyzja

Nowela ustawy Poś wprowadza znaczący przełom w polskiej regulacji prawnej OOŚ, która tradycyjnie oparta była na włączeniu procedury OOŚ w różne procedury kontroli procesu inwestycyjnego. Nowela ustawy Poś wprowadza nową procedurę decyzyjną mającą na celu wyłącznie przeprowadzenie OOŚ - decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Zmiana ta polega zatem na przeformułowaniu systemu OOŚ poprzez wprowadzenie nowej "decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach" jako decyzji, przy wydawaniu której przeprowadzana będzie OOŚ, i która ma być wymagana przed uzyskaniem szeregu innych wymienionych w ustawie decyzji (np. pozwolenia na budowę, niektórych pozwoleń wodnoprawnych itd.). Obecnie OOŚ jest częścią procedury wydawania tych właśnie "właściwych" decyzji wymagających oceny; po zmianie wprowadzony zostanie jakby dodatkowy etap ich uzyskiwania.

Rozwiązanie takie samo w sobie jest - zgodnie z art. 2 ust. 2 Dyrektywy OOŚ - dopuszczalne, pod warunkiem, że zapewniłoby osiągnięcie określonych przez dyrektywę celów.

Nowela ustawy Poś nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed uzyskaniem "głównej" decyzji lokalizacyjnej (z wyjątkiem decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi). Nowela ta nie zawiera również żadnych przepisów dotyczących związków pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach a decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie jednak obie te decyzje będą wiążące dla organów wydających pozwolenie na budowę.

Pamiętać należy, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ustala tylko środowiskowe uwarunkowania (parametry) przedsięwzięcia, podczas gdy decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu określa dla tego przedsięwzięcia parametry ogólne, które nie mogą być przekroczone w decyzjach wykonawczych. Dopóki taka "ogólna" decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu występuje w polskim procesie kontroli procesu inwestycyjnego (pojawiają się bowiem pewne plany jej całkowitego zlikwidowania), i dopóki przepisy prawne nie zawierają jasnych instrukcji co do wzajemnych relacji między decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach i decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dopóty rola nowej decyzji w systemie kontroli inwestycyjnej pozostanie wątpliwa.